چه کسی می داند که تو در پیله تنهایی خود تنهایی ؟ چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟ پیله ات را بگشای تو به اندازه ی پروانه شدن زیبایی

فرشته مرد

وقتی خودش را قسمت می کرد ٬ دختر ِ لاله نبود . تکه های بزرگترش را داد به نوه های حاج آقا ها و تکه های کوچکترش را به بچه های معمولی و دیگر هیچی نماند برای دختر لاله .

واکسی از علی آرام

سرم پایین بود و مشغول کار خودم . لاقید لمیده بود و نفسهای عمیقش و ناله های ملایم گاه و بی گاهش از خود بی خودم میکرد . سرم را بلند کردم چشمهاش خمار بود و از گوشه چشم نگاهم میکرد . خوشگل بود کثافت . مدتی چشم در چشم ماندیم

- با من بخواب همه چیز درست می شود

دختر لاله که اسم ندارد ٬ راه نمی رود که ٬ پایش باریک و قوس گرفته است ٬ بردیمش دکتر ٬ دواش گران است ٬ لاله گفت از کجا بیارم؟ که نمیرد؟ بذار بمیرد . مگر من که زنده ام هنر کردم؟ بچه اش نق می زد . وقتی بچه تر بود تا صداش در می اید خرجش یه نخود دوا بود . حالا دیگر دوا بد تر از طلاست . بچه اش شب تا صبح و صبح تا شب تو بغلش است و نق می زند . درد دارد . زرد و باریک و لاغر با چشمهای بی فروغ...

می خواست برود . به خودش قول داده بود .باید می رفت . آیا به "خودش" می توانست وفادار باشد؟

دستهایت را دور کمرم حلقه می کنی . میدانم دوست داری من رو بخوابم . می خوابی آرام . سیگارت را از گوشه لبت در نمی اوری و اصرار می کنی که ببوسیم . سرم را عقب می کشم دستت سفت پشت کمرم قفل می شود . جیغ میکشم عقب می روم .دستت را محکمتر می کنی . کمرم درد می گیرد . رها می کنم . ناله میکنم و بی حال می افتم . سیگارت روی لبم خاموش می شود ٬ تفش می کنی کناری و محکم لبم را می مکی . ناله ام را می مکی . می گویی از جیغ کشیدنت خوشم می آید از صدای دورگه ات وقتی که از جگر جیغ میکشی به اوج لذت می رسم

با لگد غلام در بستر کرایه ای بیدار می شوم . خوابم برده بود . کتک خورده ام . تمام تنم له ٬ لباسم پاره است . چقدر دلم می خواست بخوابم . چقدر دلم می خواست این خواب تا ابد ادامه پیدا کند . درنگ می کنم . پوشیدن را کشش می دهم . غلام باز با مشت و لگدش پذیرایم می شود .با صدای دو رگه اش و با لکنت زبان می گوید : خیال کرده ای اتاق را قباله ی ننه ات کرده اند ؟ نیمه زبانش در حرف زدن بیرون می ماند . همیشه صورتم را خیس می کند وقتی حرف می زند .